zgodowie.org

W chwili, gdy piszę ten tekst, stabilną wersją Django jest wersja oznaczona numerem 0.96, opublikowana w czerwcu 2007 roku. Biorąc pod uwagę, że jest to spory kawał kodu, trudno nazwać tę wersję starą, a poza tym, działa dość stabilnie (pomijając pewną ilość błędów, poprawionych w ciągu tych kilku miesięcy). Pokusa pozostania przy niej jest silna, szczególnie w przypadku aplikacji o charakterze komercyjnym, które nie powinny podlegać ciągłej pogoni za zmianami, wprowadzanymi w SVN. Jest jednak kilka powodów, dla których warto jest rozważyć przejście na wersję rozwojową.

1. unikod—do tej pory było tak, że część Django była unikodowa (np. ramówka do RSS-ów), a część zwykła. Teraz takich rozjazdów jest znacznie mniej i są one znacznie mniej uciążliwe (zauważyłem np., że klucze i wartości w cookies muszą być zwykłymi stringami, a nie unikodem);
2. poprawiona stabilność—od kilku tygodni nie zauważyłem ani razu słynnego błędu “Can not resolve keyword XXX into field”, który był plagą w Django 0.96;
3. dekorator permalink—coś cudownego, odpina całkowicie model od stałego URL-a (przypina go za to do widoku, ale to już chyba lepsze…);
4. działające poprawnie newforms—wreszcie.

I tu się należy słówko wyjaśnienia dla wszystkich tych, którzy wynajdują słabe strony wszystkiego (nazywa się ich malkontentami, to tak na marginesie). Najprawdopodobniej Django posiada jeszcze wiele niedociągnięć i wiele niewykrytych błędów. Prawdopodobnie należy się spodziewać, że wersja rozwojowa zaskoczy nas jeszcze nie raz (i nie raz nie będzie się nadawała do użytku przez jakiś czas). Komu nie odpowiada wersja rozwojowa, ma przez cały czas alternatywę (a nawet kilka): używać wersji 0.96 lub nie używać Django w ogóle. Jest przecież wiele równie fajnych ramówek aplikacyjnych, nie tylko w Pythonie…