Nie ma komputerów doskonałych. Niestety. I mój nowy 6510b także nie jest doskonały, ma dobre i złe swoje strony.
Najpierw plusy:
-
obraz jak żyleta, matryca jest naprawdę dobra;
-
moc, szczególnie jak dołoży mu się dodatkowe 1GB RAM;
-
cichy HDD;
-
jest zimny;
-
karta wifi Intela (nie wymaga ndiswrappera!).
A teraz wreszcie minusy:
-
hibernacja działa, ale jest bez sensu, bo komputerowi mniej czasu zajmuje wyłączenie się i włączenie, niż zahibernowanie i odhibernowanie;
-
wygaszacz (xscreensaver) potrafi zawiesić X na twardo;
-
czas pracy na bateriach nie dociąga do zapowiadanych 5 godzin, a nawet 4 przy umiarkowanym użytkowaniu (PIDA, terminal z 4 zakładkami, serwer developerski Django, Firefox, Quodlibet) nie udało mi się osiągnąć, maksimum to 3:40.
Nie mogę powiedzieć, ogólnie jestem zadowolony, chociaż po zapowiedziach producenta spodziewałem się więcej...
Długo szukałem, aż wreszcie znalazłem. Jak zmieniać colorscheme w zależności od typu pliku i to tak, żeby działało to również przy przełączaniu między buforami z plikami różnego typu?
"colorschemes based on file type
augroup ColorSchemeOnFileType
autocmd!
autocmd BufEnter * if(&ft == 'htmldjango') | colorscheme oceandeep | else | colorscheme django | endif
augroup END
Udało się wreszcie... A już zaczynałem być zdesperowany. ;)
Tym razem zupełnie niechcący. Kończyła mi się umowa u komórkowców, więc ją sobie przedłużyłem, przy okazji wymieniając telefon na nowy. Dopiero po powrocie do domu, przeglądając instrukcję obsługi, znalazłem logo Symbiana i coś na temat S60... Czyli mam fona z S60! :D
Pierwszą rzeczą, którą sobie zainstalowałem był (a jakże inaczej) PyS60...
Na Django People jesteśmy teraz na 4 miejscu, razem z Niemcami. Uważam to za całkiem niezły wynik. Przed nami są Brazylia, Wielka Brytania i US of A (w tym przypadku chyba bardziej sprawiedliwe byłoby liczenie według stanów, ale się nie upieram), więc raczej kraje albo dużo bardziej liczne ludnościowo od nas, albo bardziej ambitne, jeżeli chodzi o pokazanie się. Mogę się mylić (i pewnie się mylę), ale każde miejsce wśród pierwszych 7-8 powinno nas zadowalać, choćby z powodu tego, ile osób przychodzi na WARPY (w tym tygodniu zostało odwołane). Python zajął już poczesne miejsce w galerii języków programowania, a Django jest już powszechnie rozpoznawane.
To dobrze. Roboty jest dużo, a ten wózek musi się toczyć.
Wczoraj pojawił się serwis Django People i w szybkim tempie wskoczyliśmy (my jako reprezentacja Polski) na 5 miejsce. To by mniej-więcej odpowiadało temu, co widać było m.in. na zeszłorocznym EuroPython, ale proszę nie ustawać w wysiłkach, klikać i się rejestrować. Naszym obecnym celem, po połknięciu Francji, Hiszpanii i Chin, są Niemcy!
Nazywam się HP Compaq 6510b i jestem zajebistym przenośnym komputerem. Znaczy, laptopem.
Tak, kupiłem sobie wreszcie nowego laptoka. Jest fantastyczny. Było trochę przejść przy instalowaniu Ubuntu 7.10, ale w końcu się udało.
Odkąd przesiadłem się na ubuntu 7.10 przez cały czas miałem problemy z wtyczką Flash do Firefoxa. A to twierdził, że jej nie ma, a to że jej nie chce, a to znowu coś innego. W pewnym momencie doprowadziłem swojego FF do tego, że musiałem usunąć cały profil i utworzyć go na nowo. Pakiet flashplugin-nonfree był oczywiście zainstalowany przez cały czas, ale ćwok uparcie twierdził, że nie jest. Mało tego, proponował ciągle zainstalowanie pakietu flashplugin-nonfree i po chwili rezygnował, stwierdzając, że przecież jest zainstalowany. Po wypieprzeniu ubufoksa zainstalowałem sobie wtyczkę prywatnie.
Panowie od ubuntu, wasz ubufox to kawał gówna.
W szczególności tutoriale do ramówek webowych. Każda ramówka w pewnym momencie dorabia się "20 minutes wiki tutorial" (czasem nawet w formie screencastu), ale w większości przypadków są one całkowicie bez sensu — nie pokazują tego, jak ramówka działa, nie uczą, jak jej używać, nie opisują jej komponentów. Zaczęło się od niesławnego screencastu RoR, a potem było już z górki. Pamiętam kilka lat temu, gdy w krótkim czasie wystartowały TurboGears i zaraz potem Django, że początkowo TG wygrywało popularnością właśnie z powodu posiadania takiego screencastu (i uzyskiwało opinię łatwiejszego do nauczenia). Lista mailowa TG pękała w szwach, zapowiadano nowe, ekscytujące możliwości kolejnych wydań ramówki, ale minęło kilka-kilkanaście miesięcy i to Django przejęło inicjatywę. Po kolejnych kilku-kilkunastu miesiącach TG uchroniło się przed zniknięciem, ale jak na pioniera radzi sobie coraz gorzej, już nie jest nawet numerem 2, bo w staraniach o przejęcie władzy nad sercami i umysłami developerów wyprzedziło je Pylons. Na szczęście, Pylons również posiada 20 minutes wiki tutorial, więc pozycja Django (które posiada jedynie nieoficjalny screeencast wiki na ShowMeDo) wydaje się być niezagrożona. ;)
Tak sobie właśnie przypomniałem... Jakiś czas temu prorokowałem, że z pierdyliarda ramówek webowych w Pythonie (był taki okres, kiedy powstawała jedna ramówka dziennie...), pozostanie nam 2-3 liderów i plankton — i tak się właśnie stało. Kto wymyśli tę, która zdetronizuje obecny numer 3 i stanie do wyścigu o pierwsze miejsce?
To mało czy dużo? Zależy... Moja aplikacja daje radę. Działa na jednym procesie FastCGI, swoje przydziałowe (?) 64MB RAM wykorzystuje w 100%. Szukałem jakichś wskazówek, jak ograniczyć apetyt aplikacji Django (uruchamianej na FastCGI) na RAM, ale znalazłem niewiele, a już na pewno nic nowego, nic, czego bym już nie wiedział. Być może nie jestem jeszcze aż tak bardzo zdesperowany, bo nie odczuwam, żeby aplikacji brakowało pamięci. Może to jest całkiem wystarczająca ilość, skoro aplikacja się jeszcze nie krztusi?
E, tam, nie mam chyba większych problemów... Jeszcze kilka lat temu nie przeszłoby mi przez myśl, że będzie mnie stać na hostowanie gdziekolwiek aplikacji w czymkolwiek innym, niż PHP. Zanim dorobiłem się hostingu na megiteam.pl nawet zastanawiałem się, czy nie iść na taniochę i nie przeprosić się z PHP. A tu — prawie jak spełnienie marzenia.
Aktualizacja z 18 stycznia: pani Magda Zarych, właścicielka megiteam.pl, uściśliła moje domysły. Aplikacja nie spożywa 64M, lecz w granicach 18M. Patrzyłem nie na to, co trzeba. Swoją drogą, przyjemnie, że firma wsłuchuje się w bicie serca klientów. ;)
Podkusiło mnie i postanowiłem zrobić tutorial Pylons, trochę z ciekawości, a trochę podążając za modą. Ogólne wrażenie było raczej... marne. Zarówno jeżeli chodzi o Pylons, jak i o sam tutorial.
Przede wszystkim, tutorial stanowił nie lada wyzwanie. W pewnym momencie zalecane do wykonania polecenie zakończyło się bardzo brzydkim tracebackiem, który niewiele mówił. Nie wiedząc, co zrobiłem źle, darowałem sobie dalsze przerabianie materiału, ale następnego dnia zaświtała mi pewna idea i po sprawdzeniu okazało się, że miałem rację — kilka sekcji dalej omówione zostało ustawienie konfiguracji, którego brakowało. Po pokonaniu tej przeszkody udało się dobrnąć do końca.
Teraz trochę o wrażeniu, jakie robi automatycznie wygenerowany szkielet aplikacji. Zawiera on dużo więcej, niż szkielet, jaki generuje Django. W prawie każdym pliku używana jest konstrukcja from package.module import * co powoduje, że właściwie nie wiadomo, skąd co pochodzi. Dodatkowo autor tutoriala ma zadziwiający zwyczaj używania jednoliterowych skrótów, jak np. "h" dla "helpers" czy "c" dla "context" (wygląda to na dość powszechny obyczaj). Ilość tekstu do napisania się zmniejsza, ale traci na tym czytelność. Do tego dokłada się jeszcze duża ilość modułów, które importowane są na wszelki wypadek, a przynajmniej bez jakiegokolwiek wytłumaczenia. Wszystko to składa się na ogólne wrażenie chaosu.
A teraz o samej ramówce, a raczej o tym, co jest zalecane jako jej elementy w wersji 0.9.6.1 (bieżącej w chwili pisania tego artykułu). SQLAlchemy jest potężne, skomplikowane i nieprzyjemne. Routes jest potężne, skomplikowane i nieprzyjemne. System szablonów Mako jest potężny, skomplikowany i nieprzyjemny. Paster jest potężny, skomplikowany i nieprzyjemny. W efekcie Pylons jako całość jest potężne, skomplikowane i nieprzyjemne. Zupełnie jak Spring. Na pewno można przy jego użyciu zrobić milion sprytnych rzeczy, ale nie chodzi o to, żeby robić sprytne rzeczy, tylko żeby zrobić co trzeba i mieć przy okazji trochę dobrej zabawy.
Konkluzja jest dość oczywista — dopóki nie będę musiał, nie porzucę Django dla Pylons. Z pracy przy projektach w Django mam przynajmniej sporą dozę radochy...
Tym razem będę się produkował ja. :)
Opowiem trochę o programowaniu aplikacji GUI przy użyciu PyGTK, raczej od podstaw, niż dla bardziej zaawansowanych.
Trochę z nudów, a trochę dla zrobienia sobie przerwy od kodowania tego serwisu (hahaha!), zapuściłem wyszukiwanie ciekawych komiksów w 'necie. Pół godziny poszukiwań (niezbyt intensywnych, muszę przyznać) doprowadziło mnie do dwóch miejsc: Dinosaur comic i Questionnable Content. Kojarzę, że kiedyś chyba jedno z nich nawet przeglądałem i całkiem mi się podobało. Chyba coraz bardziej lubię te lakoniczne historyjki. :)
Poniżej próbki, gdyby ktoś miał problemy z klikaniem myszą w linki...
Po raz kolejny uwidacznia się potrzeba użycia jeszcze szerszego szablonu. Mam nawet jeden na oku, ale jest marniutki...
Zaczyna się od zwolnienia. W sobotę straciłem całkowicie głos i ledwie byłem w stanie oddychać. Jakoś przecierpiałem do poniedziałku i nie omieszkałem wziąć sobie kilku dni zwolnienia. Praca nie dała od siebie odpocząć za bardzo, ale może dam radę napisać kilka linijek kodu dla siebie.