Jak wiedzą wszyscy (albo wszyscy w mieście), Apple dostarcza jakiegoś Pythona ze swoim OSX. Mogłoby to wskazywać, że Python jest first class citizen, jeżeli chodzi o języki programowania na OSX, podobnie jak jest to w przypadku Ubuntu. A figę (chcialem napisać bardziej dosadnie, ale podobno nieletni czytają)!
Robienie aplikacji na Maka w Pythonie to droga przez mękę. Serio. PyObjC obecnie oficjalnie jest w wersji, która ledwo wspiera poprzednią wersję OSX (10.4), zresztą pisanie w tym czymś przypomina programowanie aplikacji na Win32 używając PyWin i MFC. A chyba nawet gorzej. Z normalnych ramówek GUI są oczywiście wszystkie, ale w takim przypadku bez Py2App nie ma co się do tego zabierać. Normalnie jak na Windows.
Która to konkluzja doprowadza mnie do szerzej ujmującej makowo-osxową rzeczywistość konstatacji — ogólnie Mac jest jak Windows, tylko trochę bardziej. Odczuwam taki sam brak wolności (w sensie free speech) i podobne podejście ludzi, którzy robią oprogramowanie na Maki — byle tylko zarobić i nic nie pokazać. Na linuksie może nie ma aż tak wyczesanych efektów wizualnych, może też nie wszystkie ficzery tak ładnie działają (zamknij klapę laptoka, a się uśpi, podnieś, a się obudzi — i WiFi przeżyje), ale pod względem aplikacji skierowanych na produktywność po prostu nie ma porównania. Instalujesz Ubuntu i masz dosłownie wszystko, czego potrzebujesz, a to, czego jeszcze nie masz, jest na odpalenie apt-get install.
Co doprowadza mnie do kolejnej konkluzji, że moim kolejnym prywatnym komputerem nie będzie Mac, tylko jakiś fajny normalny laptop z matrycą 13'4. Jak na przykład twoja Toshiba, Smoku...
No i będę miał w pracy MacBooka. Niby zwykłego, ale tak nie do końca, bo czarnego. Nigdy nie miałem Maca, nigdy też go nie używałem, więc zacząłem od czytania, co też mnie czeka po przesiadce z linuksa. Nie zapowiada się różowo, głównie z powodu problemów z bibliotekami. Ale może jakoś to przeżyję...
Od kilku tygodni (a dokładnie odkąd mam Ubuntu 8.04) zastanawia mnie zużycie prądu na poziomie 14W/h. Niby niewiele, ale zmniejsza mi to znacząco czas używania laptopa na baterii. Naczytałem się, że tu i ówdzie świeżo zainstalowany 8.04 zużywa 10.5-11W/h, a to przecież sporo mniej. Próbowałem dojść przyczyny, ale nie znalazłem niczego konkretnego.
Wciąż najważniejszym źródłem przebudzeń procesora jest przełączanie zadań między rdzeniami. Nie pomogła na to ani aktualizacja biosu, ani wyładowywanie kolejnych modułów (po co mi parport, skoro nie używam drukarek, ani nie mam portu równoległego?), zużycie prądu uparcie nie chce zejść poniżej 13.5W/h. gnome-power-manager też nie był tym głównym winowajcą, bo po przełączeniu się na KDE 3.5 minimalny poziom zużycia prądu nawet wzrósł do 14.5W/h — cały zysk z wyłączenia tego potwora został przejedzony gdzie indziej.
Ostatecznością (po którą nie chciałbym jednakowoż sięgać) jest próba z nowszym kernelem. A że jestem wyjątkowo leniwy i nie chcę się babrać z budowaniem kernela debiany-way, oznacza to próbne zainstalowanie Fedory Core 9... O, jak mi się nie chce tego robić.
Halo, czy ktoś mi naprawi komputer? ;)
Z rzeczy wkurzających:
-
żeby uruchomić instalatora w trybie tekstowym (alternate), do linii poleceń uruchomienia jądra trzeba dopisać
vga=771 (w 7.10 wybierało się rozdzielczość z listy);
-
nadal występuje problem z twardym zwisem po zamknięciu pokrywy z powodu nieprawidłowej konfiguracji
hotkey-setup, trzeba zrobić to samo, co w 7.10.
Z porażek kompletnych:
-
Firefox 3.0b5, działa może szybciej, apetyt na pamięć ma może mniejszy, ale ma dobrze widoczne bugi (np. nie daje się odinstalować ani zainstalować żadnych rozszerzeń i tematów).
Z sekcji próbowaliśmy, ale się nie udało:
-
klient BitTorrent Transmission jest śmieszny. Wzorcem metra w tej dziedzinie jest Azureus i chłopaki od KTorrent całkiem nieźle sobie poradzili z zadaniem napisania natywnego klienta, który nie odstawałby od Azureusa funkcjonalnie. O Transmission tego się nie da powiedzieć.
Do pisania aplikacji w Django ten system się raczej nie nadaje — nie ma w nim całej masy bibliotek, a przede wszystkim nie ma psycopg.
Kicha.
W dzikim widzie zainstalowałem sobie OpenSuSE 10.3 z KDE. Omatko. OMG. Co za dno. Po 3 godzinach walki z systemem mam wyjący komputer, którego desktop wygląda rzygowicznie, a każda rzecz, której się tknie, działa zupełnie inaczej, niż jest to napisane.
Szajs. Szajs jakich mało. SuSE to szajs.
Pomyślałem sobie, że skoro za niecałe 2 tygodnie ma wyjść nowe Ubuntu, to dam sobie parę dni na przetestowanie jakiejś innej dystrybucji. Padło na SuSE, ale z tego padnięcia nic nie wyszło — po pół godzinie kombinowania w pierwszych krokach instalacji zrezygnowałem nie doszedłszy do menu wyboru pakietów. Ubuntu nie każe wybierać żadnych pakietów...
Nie ma komputerów doskonałych. Niestety. I mój nowy 6510b także nie jest doskonały, ma dobre i złe swoje strony.
Najpierw plusy:
-
obraz jak żyleta, matryca jest naprawdę dobra;
-
moc, szczególnie jak dołoży mu się dodatkowe 1GB RAM;
-
cichy HDD;
-
jest zimny;
-
karta wifi Intela (nie wymaga ndiswrappera!).
A teraz wreszcie minusy:
-
hibernacja działa, ale jest bez sensu, bo komputerowi mniej czasu zajmuje wyłączenie się i włączenie, niż zahibernowanie i odhibernowanie;
-
wygaszacz (xscreensaver) potrafi zawiesić X na twardo;
-
czas pracy na bateriach nie dociąga do zapowiadanych 5 godzin, a nawet 4 przy umiarkowanym użytkowaniu (PIDA, terminal z 4 zakładkami, serwer developerski Django, Firefox, Quodlibet) nie udało mi się osiągnąć, maksimum to 3:40.
Nie mogę powiedzieć, ogólnie jestem zadowolony, chociaż po zapowiedziach producenta spodziewałem się więcej...
Dzień w plecy z powodu kreatywności firmy Dell. Moja maszynka w pracy to niestety Dell Optiplex 320 — tak, niestety, właśnie ten szajs. Zainstalowanie na niej jakiegokolwiek linuksa graniczy z cudem, a Ubuntu 7.10 zainstalować się na nim nie da wcale z powodu buga w jądrze 2.6.22 (7.04 się udało, pomimo gimnastyki z grub2). Wydaje się, że przyczyną większości problemów jest kontroler SATA firmy (a jakże!) ATi, ale regresja względem poprzedniego wydania to nie jest coś, czego bym się spodziewał...
Używam linuksa (jak to się teraz modnie mawia: lennoxa) od wielu lat. Od wielu lat słyszę, jakoby system był nieprzyjazny, nieintuicyjny i wiele innych nie na jego temat. Nie będę się teraz rozpisywał, jak to z gruntu fałszywe są to opinie (bo mam jeden dowód na to w domu w postaci żony i drugi w bloku naprzeciwko w postaci mojej matki). Są jednak tacy ludzie, dla których linux jest jedną z najbardziej przyjaznych platform.
Programiści.
Niezliczone ilości narzędzi (darmowych!), biblioteki do prawie każdego zadania i języka, jakie tylko można sobie zamarzyć. Kod źródłowy, który może służyć za przykład, nie zawsze najwyższej jakości, ale przecież jest. Żyć nie umierać, tylko pisać kod. Nie powiem, pisałem programy na własne potrzeby i dla własnej przyjemności także i wtedy, gdy używałem najpopularniejszego systemu operacyjnego, ale zawsze było to trochę utrudnione — a to nie działało to czy tamto, a to jakiejś biblioteki nie było sportowanej, a zdarzały się dziwne zachowania programu wynikające z idiosynkrazji tego innego systemu operacyjnego.
A najgorsze było to, że Vim działał jakoś dziwnie na tym całym Windows®...
Powoli budzi się we mnie pragnienie (a może i potrzeba) wymiany laptoka na nową sztukę. Mój obecny HP nx6110 z najniższej półki wciąż jeszcze mi dobrze służy (chyba przede wszystkim dlatego, że mam niewielkie wymagania...), ale zaczynam już odczuwać potrzebę poprawienia mojej sytuacji życiowej. Lepsze jest wrogiem dobrego, a już na pewno jest wrogiem słabego.
-
15' matryca mojego HP jest chyba jedną z najgorszych, jakie były produkowane dwa lata temu; wiem, że są gorsze (mają je np. najtańsze Acery z tamtego okresu), ale wcale nie zmienia to faktu, że kolory odwzorowuje tragicznie, szczególnie na bitmapach;
-
procesor Celeron-M360J (1.4GHz) nie jest demonem prędkości i nie ma co się nad tym rozwodzić;
-
dysk 40GB dawno już został zapełniony i muszę się posiłkować dodatkowym dyskiem podłączanym przez USB;
-
3 kilogramy na ramieniu potrafią przygiąć do ziemi każdego.
Nie za bardzo mam ochotę kupować sobie MacBooka, wolałbym jakieś fajne HP z matrycą 13.1'... Ale takich nie ma. Przynajmniej na moją kieszeń.
W każdym razie, i tak muszę poczekać do przyszłego roku. Obiecałem, że w tym roku nie kupię sobie komputera...
Zaktualizowałem sobie Ubuntu w moim domowym lapku z 7.04 (z którego byłem więcej niż zadowolony) do najnowszego 7.10 i od kilku dni mam nieodparte wrażenie, że to już raz było, że podobne rzeczy działy się półtora roku temu, gdy po dwóch miesiącach opóźnienia pojawiła się wersja 6.06, która podobno dopracowaniem miała na głowę pobić wszystko, co widziano w świecie linuksa. Po zainstalowaniu tamtej wersji nagle mój laptop zaczął się grzać, niemiłosiernie hałasował, a system zaskakiwał mnie co chwilę swoimi idiosynkrazjami typu zużycie 100% mocy procesora co kilka sekund.
Teraz jest tak samo. Hałasuje, grzeje się, bateria ładuje się całe wieki, a poprawiony silnik renderowania czcionek TrueType w efekcie daje rozmyty, ohydny i męczący na dłuższą metę obraz. Jestem coraz bardziej przekonany, że powrót do 7.04 jest tylko kwestią czasu.